Szacuje się, że z Katolicką Odnową Charyzmatyczną związanych jest ponad 119 milionów wierzących w 230 krajach na świecie1.

Dane z 2014 roku mówią, że jest ok. 23,5 tys. osób w 860 grupach Odnowy w Duchu Świętym na terenie wszystkich diecezji w Polsce.

W 2011 roku w Polsce było 795 grup Odnowy w Duchu Świętym, które były w koordynacji, czyli łączności z Radą KZK. Najwięcej grup było w diecezji warszawskiej (54), najmniej w diecezji zamojsko-lubaczowskiej (1). Wiele diecezji ma po kilkadziesiąt grup, ale są i takie, które mają ich tylko kilka. W archidiecezji wrocławskiej było 27 grup (w 2017 jest ich 32).  Łączna liczba członków Odnowy w Polsce w 2011 wynosiła 20.400 osób. Najbardziej liczna była Odnowa w diecezji warszawskiej. W większości diecezji Odnowa gromadzi średnio od 300 do 600 osób, a w kilku diecezjach liczba członków przekracza 1000.

Kultura jest dzielonym wspólnie sposobem życia, który ucieleśnia głęboko zakorzenione przekonania i wartości społeczeństwa.

Czym jest kultura Pięćdziesiątnicy? Jest to taka kultura, w której zna się, kocha i często przyzywa Ducha Świętego, gdzie całokształt sposobu życia wypływa z aktywnej obecności Ducha i Jego darów. Taka kultura wyraża się w liturgii oraz modlitwie wspólnotowej, w życiu rodzinnym, w muzyce, sztuce, edukacji, rekreacji, polityce i w innych formach interakcji społecznych.

Pośród cech charakterystycznych tej kultury znajdują się:

  • przesycone pewnością wyczekiwanie na to, żeby Pan do nas przemówił i działał w naszym życiu;
  • spotkania liturgiczne i modlitewne, które zawierają radosne i spontaniczne uwielbienie i oddawanie czci;
  • regularne czytanie i dzielenie się fragmentami z Pisma Świętego;
  • bliskie więzi duchowego braterstwa i siostrzeństwa, często w postaci jakiejś wspólnoty;
  • otwarcie na Bożą moc udrawiania i uwolnienia;
  • aktywne zaangażowanie w walkę duchową;
  • miłość do Boga, wyrażająca się w pokornym pomaganiu sobie nawzajem oraz potrzebującym;
  • mocny zwrot w stronę ekumenizmu;
  • gorliwość w niesieniu świadectwa Ewangelii oraz
  • tęsknota za przyjściem Chrystusa w chwale.

Ostatecznie, kultura Pięćdziesiątnicy - kultura życia, która obala kulturę śmierci - powinna wpływać na całe społeczeństwo i kształtować je.

fragment książki "Chrzest w Duchu Świętym"
Międzynarodowe Służby Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej
Komisja Doktrynalna

Statuty Międzynarodowych Służb Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej

STATUTES OF THE INTERNATIONAL CATHOLIC CHARISMATIC RENEWAL SERVICES - ICCRS

(Fragment -Preambuła)

Odnowa w Duchu świętym w Kościele Katolickim, zwana także Katolicką Odnową Charyzmatyczną, jest niejednolitym ruchem o zasięgu światowym. W odróżnieniu od większości ruchów nie ma jednego założyciela, lub grupy założycieli, nie ma też listy członków. Jest to wysoce zróżnicowany zespół jednostek i grup podejmujących różne działania, często od siebie niezależne, na różnym etapie rozwoju i o różnorodnie rozłożonych akcentach. Te osoby i grupy łączy to samo doświadczenie. Stawiają sobie one również te same cele. Taka struktura luźno związanych relacji na szczeblu diecezji i krajów istnieje też na szczeblu międzynarodowym. Wzajemne stosunki charakteryzuje: dobrowolne stowarzyszanie się, dialog i współpraca, znacznie bardziej niż zintegrowane i uporządkowane struktury. Kierowanie wyraża się bardziej podejmowaniem służby wobec tych, którzy sobie tego życzą, aniżeli przez rządzenie.

Ks. biskup Bronisław Dembowski, Krajowy Duszpasterz Odnowy w Duchu Świętym, tak pisze o Odnowie: „Ruch Odnowy charyzmatycznej pod pewnym względem można porównać z Ruchem Liturgicznym, Biblijnym, czy Ekumenicznym. Zawsze potrzebne były ruchy, czyli działanie zaangażowanych chrześcijan promujących pewne niedoceniane w danym czasie ważne wartości, istotne dla całego chrześcijaństwa. Przypomnijmy choćby św. Franciszka i ruch franciszkański, mający wielką wagę nie tylko dla Średniowiecza. Liturgia, Biblia i Ekumenizm są wartościami całego chrześcijaństwa, ale nie zawsze były doceniane, dlatego potrzebne były i są ruchy przypominające i opracowujące właściwe posługiwanie się nimi. Podobnie charyzmatyczność cechuje całe chrześcijaństwo, ale dość często była niedoceniana i niezbyt dobrze rozumiana, co prowadziło albo do zapomnienia o charyzmatach, albo do niewłaściwego ich traktowania w Kościele”1.

Bardzo ważne dla zrozumienia Odnowy Charyzmatycznej są tzw. Dokumenty z Malines, które w dużej mierze są dziełem zmarłego w 1996 roku w wieku 92 lat kard. Suenensa, jednego z architektów Soboru Watykańskiego II.  Pod jego wpływem w Konstytucji Dogmatycznej o Kościele Lumen gentium umieszczony został ważny dla Odnowy  (jak i dla całego Kościoła) tekst o charyzmatach.